sobrang busy ngayon kaya hindi ako gano makadalaw dito sa aking tambayan medyo napabayaan ko sya ng ilang araw. noong nakaraang linggo busy kami mag-ayos para sa x-mas party namin  at talagang nakakatoxic sya samahan pa ng sang katutak na trabaho. sabay-sabay talaga. nakaraos ang x-mas party namin na kahit may palpak eh di naman halata. maganda pa din ang kinalabasan kahit pano. at ang premyo ng mga nag-organize eh kape sa starbucks treat ng country manager namin. para sa mga paghihirap namin kuno. kahapon binigay kasi walang time last wik. ok na kahit late ang kape.

ngayon eto pa din  busy pa din sa trabaho. malapit na kasi ang sending namin kaya laging ot. gabing-gabi na ako nakakarating sa bahay hindi ko na din kayang mag-dinner pagdating. ang dinner ko isang basong tubig. maliligo, magbibihis saka matutulog. gising ng maaga para pumasok kinabukasan. hayyy kakapagod talaga. may choice ba ako? wala… kailangan eh. ganun parati ang gawain ko ngayon sa araw-araw. di gaano makapag-net kasi sobrang dapat trabaho muna. maraming dapat tapusin. masakit na din ang likod at mata ko sa kakatutok sa computer. pati mga kamay ko sumasakit na din para na akong maa-arthritis ang lamig pa naman.  para akong maiistrok dapat kong gumalaw-galaw. pero ilang minuto lang dapat ang break. sarap mag-inat, sarap magkape dahil nakakaantok. kahit sabado ot pa din kami.

buti na lang nakadalaw ako ng medyo matagal ngayon dito sa tambayan ko.  namimiss ko ng mag blog hopping kaya lang ilang blog lang ang nadadaan ko di pwede magtagal. sige sa susunod tayo uli magkita. aalis na muna ako dami pa gagawin.

there is a girl who argue with her bf coz she asked a ring for her birthday…

but her bf send a talking doll instead…

the girl refused to accept the doll the she throw it away…

the guy run as fast as he could to save the doll but an approaching car hit him then he died…

at the burial the girl was crying, she grab the doll then hold it tight, the  talking doll spoke saying ” will you marry me?Pls get the ring in the doll’s pocket. hope you like it…”

__________

the worst feeling is knowing how much you like someone

how much that person likes you back,

how perfect you are together….

but for million unknown reasons you can never be together… damn!

_________________

love is confusing isn’t it?

we can never tell when to give up and when to keep trying;

when to let go and when to hold on.

 the question is :

is it the love which is confusing?

or the person you’re loving?

paano hahatiin ang 60 pesos sa tatlong babae at 3 lalaki?

sampuke ana.

sampuke clara.

sampuke rhea.

at sa lalake

o ten mo

o ten nya

o ten ko

tama ba?

_____________________________________

demonyo dumating sa park….

pari: hahh! sa kapangyarihan ko at paniniwala, umalis ka demonyo. alis!!!

demonyo: WOW …. parang may-ari ng park!! sayo to?! sayo to?!

__________________________________________

San Pedro: anong kasalanan mo?

KILLER PO!

sa impyerno ka! ikaw?

MAGNANAKAW PO!

sa impyerno ka rin! ikaw?

POKPOK PO!

ah don ka sa kwarto sa langit tayo!

_________________________________

a nerd ask his hot and sexy classmate to have sex with him

NERD: sex tayo! babayaran kita ng 1K, bibilisan ko tatapon ko yung 1k sa sahig. tutuwad ka habang punipulot mo, pagtayo mo tapos na ako i-sex ka.

SEXY: tawagan ko muna BF ko kung papayag sya.

tinawagan nya….

BF: sige payag ako. bilisan mo lang pagtuwad para walang mangyari.

After 10 mins BF calls…

BF: nakuha mo na pera?

SEXY: aaahhh… hindi pa eh! ah!ah!

BF: bakit?

SEXY: tig-pipiso eh!

 __________________________________________

kapag may nang-api sayo dadating kami at sasabihing:

kapangyarihan ng alak

taglay ang kahiluhan

dalawa ang tingin

pagewang-gewang ang dating!

kami ang super lasing!

_________________________________________

sa mental hospital

NURSE: anong nasa isip mo ngayon?

PASYENTE: pamilya ko

natuwa ang nurse

NURSE: nasaan ba ang pamilya mo?

PASYENTE: sana isip ko nga eh!

________________________________________

sa prusisyon

PARI: ang mga boys sunod sa caro ni san jose, mga girls sa caro ni mama mary.

BAKLA: kami father, san kami susunod?!

PARI: mga bruha follow me!

gusto ko lang pong humingi ng paumanhin kay miss jovi kasi po sa tagged nya sa akin na christmas tree parade 2007. ang kaso po wala po kaming x-mas tree sa bahay namin sa hindi malamang kadahilanan.

baka ito po na dahilan…

1. walang pambili ng x-mas tree? ( pwede!)

2. tamad magkabit at magtanggal ng x-mas tree (panalo!!!  totoo yan)

3. maliit po ang espasyo ng aming munting tahanan. (hindi ka pwedeng gumulong kasi tatama ka sa threadmill sa sobrang wala talagang space).

4. balak ko po next x-mas na lang kami magkakabit ng x-mas tree pag nasa sariling bahay na  namin kami nakatira. (mahirap maging hampas-lupa)

pasensya na po talaga. at eto po at magpapaliwanag ako. simula po kasi ng umalis ang aking mahal na magulang at dalawa na lang kaming magkapatid ang naiwan eh hindi na po nauso ang x-mas tree sa aming magkapatid.

meron pong isang maliit na x-mas tree sa table ko sa opisina at x-mas light. yun lang po ang meron ako. hindi ko po na-kodakan kasi po la time di bale sa susunod na lang hindi naman kasi maipagmamalaki yung x-mas tree. mukhang losyang at ginahasa ng sampung kabayo.

pasensya na po talaga…

wala lang gusto ko lang mag-blog. sa katunayan wala naman talaga akong sasabihin kasi nangagarag ang beauty ko ngayon. isa kasi ako sa komite dito sa aming opisina. at lahat kami ay nangangarap para sa nalalapit naming x-mas party kasi naman po sa thursday na yun at bukod pa dun dami preparasyon na dapat ngawin sakto sa peak namin sa aming department. di ko tuloy alam kung ano ang uunahin ko.

at eto pa ang nakakatawa meron kaming carolling naglilikom kaming mga komite ng pera para sa mga mentally retarded na bata para sa darating na pasko. magkakaroon kami ng outrich program para sa kanila. hirap talaga kumita ng pera. dito lang naman kami sa opisina nagka-carolling bawat department pinupuntahan namin at kinakantahan ng mga wait pamasko. isang kanta isang department pagtapos ng isang kanta lalabas ng opis para magpraktis ng isa uli saka papasok na naman. kahit kami natatawa sa pinaggagawa namin.  nakatapos kami ng tatlong department ngayong araw. buti naman noh. magkano? yun ang hindi ko alam…

hirap talagang maging ngarag lalo na sa mga susunod na araw malamang baka di ko mabisita ang aking munting tambayan. hirap magpakadakila. dami gagawin iniisip ko pa lang parang ayaw ko na tinatamad na ako. bukas maaga akong aalis para bumile ng wine para sa kapartihan na yan. hay naku ewan ko ba. tapos carolling uli sa hapon at para sa groceries dito para sa empleyado. gudlak sa kabisihan,

dito sa aming opisina araw-araw walang bago. nakasawa ang routine sa pang-araw-araw na gawain. minsan tahimik, minsan maingay, at minsan sobrang maingay na nakakabingi at nakakairita na parang palengke.

noong unang pasok ko at naging kapamilya/kapuso ako dito medyo mabait pa ako nun. wala pang tumutubong sungay sa akin, mala angel kung baga. parang hindi makabasag pinggan. ilang weeks pa lang ako dito noon na nagku-kwentuhan kami ng naging kaibigan ko sa may pwesto namin na pabulong ang usapan para di makaistorbo sa ibang tao sukat ba naman itong isang kaopisina namin eh biglang tumayo at sinabing ang ingay-ingay ko daw. mega tanong naman ako sa katabi namin kung maingay ba kami eh nagbubulungan lang kami. doon ko lang nalaman na maingay na pala ang bulungan. siguro di nya marinig kaya nag-react sya o kaya feeling nya sya ang pinag-uusapan namin. hindi ako kumibo noon. kinausap ako ng bisor ko na hayaan ko na lang. dahil talagang ganun ang ugali nya. nagpapakilala sa mga bago. ok fine hayaan! masunurin akong bata kaya hinayaan ko. paglipat namin ng opisina x-mas party namin noon at xempre kailangan ng mga costume ek-ek na yan. eh wala akong costume aktwali di lang naman ako marami kami. may pinagawa sa aking ang isang ka departamento namin di ko na maalala kong ano yun basta yun na yun. busy ako noon magsulat ng pinagagawa nya ng bigla nyang tinanong kung may extra costume pa daw yung bruha kasi wala akong costume ang sagot ba naman eh “hindi ko pahihiramin yan eh ang taray nyan” hello… hindi po ako nagtaray sa kanya. sya nga yung nagtaray sa akin noon eh pero di ko pinatulan. nagalit talaga ako pero pigil pa din kasi hindi pa ako regular noon. nagbait-baitan pa din ako. ilang buwan ang lumipas bigla akong pinansin. xempre nagulat ako. ok mabait naman ako di nakikipag-usap na ako kinalimutan ko yung mga pinag-gagawa nya noon sa akin.

noon may elektrikpan dito sa silong ng lamesa ko at palaging nakabukas yun regular na ako dito nun. at medyo may tumutubong sungay at kumukulot na nga. at marunong na akong mangatwiran at mambara lalo na at alam kong tama ako. nataon naman na nakabukas ang elektrikpan ko eh may sakit daw sya. sinabi nya sa katabi nya na sabihin sa akin. kasi nilalamig daw sya. sabi ko sa nagsabi sa akin sa akin nya sabihin. di sinabi nya na nilalamig daw sya ang kaso mo yung elektrikpan di naman nakatapat sa kanya dahil sa frend ko nakatapat yun. oo nasa likod ko sya pero yung ulo ng pan eh naka slant at walang nag ba-bounce ni katiting na hangin sa kanya. ang sabi ko ate hindi naman po nakatapat sa inyo yung pan. di wala syang kibo na badtrip siguro. nilagyan nya ng sang katerbang kahon sa likod ko. so!!! deadma akech nun kasi totoo naman eh. tanong ko sa opismeyt ko panong di sya lalamigin eh centralized kaya ang aircon. at nakatapat sa kanya yung labasan ng lamig. mula noon at magpahanggang ngayon di pa din kami in-good-terms.

aktwati, di ko talaga sya feel kasi masyadong maingay at pag dating ng opis eh buhay na nya ang ibinibida nya. ayaw ko sa ugali nya pag meron ka ok ka pero pag wala ka tae ka. magaling pag may kailangan. at kung pamilyar ka sa ugaling  sobrang kulang sa pansin eh ganun na ganun sya. gusto palaging bida.

naipost ko tuloy to sa sobrang pag nakikita ko sya eh naaasar ako. yung feeling mabigat, kumukulo ang dugo ko. naiirita ako sa boses nya. ewan kung maaari ayaw ko syang tignan at ayaw makita. di ako masamang tao. sa katunayan mabait naman ako  hindi ako mahirap pakisamahan close ko lahat ang tao dito maliban sa kanya. oo taklesa ako pero totoo ang sinasabi ko di ba nga turo sa atin ng matatanda masama magsinungaling at isa pa inilulugar ko ang pagsasalita ko. nagpapakatotoo lang ako. oo may pagkabruha din ako kaya nga yun ang inilagay kong pangalan ko dito eh pero inilulugar ko naman po.

ang swerte ng bruha nasama sya sa post ko. mabigat kasi sa pakiramdam kaya isinulat ko…

hay naku aasikasuhin ko muna tong aking tambayan na medyo inaagiw na yata kasi ilang araw ko din itong inabandona. sa sobrang wala ako sa mood para magsulat ng kung anong walang kwenta.  ngayon wala naman talagang kwenta tong post ko na to. dapat kahapon nga to di lang kinaya ng powers ko sa sobrang hindi maganda ang pakiramdam ko eto nga at tumutulo pa ang uhog ko at masakit ang ulo ko. sa katunayan napatunayan ko na malakas pala talaga ako kay papa jesus lab na lab nya pala talaga ako kasi nung nagkasakit ang baby ko at tinakbo sa hospital sabi ko sa kanya ako na lang magkasakit wag lang ang aking junakis. at yun nga pinakinggan nya ako kaya paglabas ng ospital eto ang pabaon para sa akin  kaya naman hanggang ngayon eto pa din pero ok naman kaya pa at nasa trabaho pa nga eto at nagpapakaplastic dito, nagsisipag-sipagan at nagpapakadakila kuno.

 at isa sa mga nagpapasakit ng ulo ko eh pag-iisip ng wish para sa aming xchange gip na yan. wala akong wish…kasi wala akong maisip… 

 sige ito na lang wish ko sa halagang 200 pesosesoses… 

1. ipasipsip tong ilong kong may bara dahil sobrang hirap huminga? 

2.  kaya naman ipaputol tong ulo ko kasi masakit? ikabit na lang pag ok na? hmp pwede..

3. maglahong parang bula ang mga SC na nandito sa tabi ko kasi isa sila sa nagpapasakit ng ulo ko sa sobrang kaingayan para silang naka megaphone(buti na lang di nila alam tong blog dahil kong hindi naku baka di lang sabon ang aabutin ko baka shampuhin at hiluran saka banlawan pa ako).

4. matulog sa opisina sa oras ng trabaho ng hindi na me-memohan.

5. gawing internet cafe ang opisina, mag-net hanggang magsawa.

kaya gudlak sa aking mommy sa aming monita-monito.

sobrang ayaw ko ng nararamdaman ko ngayon pangalawang beses ko na to naramdaman ang una nung august lang. nung isinugod namin ang aking junakis sa hospital. akala ko noon simpleng lagnat lang at hika. dumaan sa nga lab test at lumabas na meron syang pneumonia… kaya pala ubo ng ubo at nilalagnat. sobra nung kinabitan na sya ng swero gusto kong tadyakan yung nurse na naglalagay kasi nasasaktan na ang aking mahal pero wala akong choice kundi pigilin ang sarili ko. sa sobrang awa ng naramdaman ko para sa aking baby eh napaiyak talaga ako. perst time nya lang maospital nun. ang hirap ayoko ng pakiramdam. ang daming naglalaro sa isipan ko.

at naulit na naman ang pangyayaring to kagabi lang. itinakbo ko ang baby ko sa ospital kasi sobra ang ubo nahihirapan na sya sa kakaubo na kulang na lang eh lumabas ang baga nya. naaawa akong tignan. kinabahan akong bigla parang hindi mapakali na ewan hindi ko maipaliwanag. pagdala namin sa ospital eto na naman ang mga lab exam. kala ko makakauwe kami at hindi mako-konpayn ang baby ko pero hindi, mali pala. eto at nakacheck-in na naman kami sa ospital dahil may pneumonia na naman daw sya. whhaaaattt???? ganun ule??? ano ba lahat na lang ng pag-iingat para sa bata ginagawa na at lagi kong ibinibilin sa nag-aalaga sa kanya. kompleto sa vitamins pero sakitin talaga. konting palit ng klima magkakasakit, hihikain.  ano ba ang dapat kong gawin para hindi na sya magkasakit? eto nga at sobra ang ngarag ko ngayon bente-kwatrong oras akong gising wala pa akong tulog na matino. konti na lang gusto ng pumikit ng mga mata ko. at eto report muna sa opisina bago balik ule ng ospital may aayusin akong requirements na kailangan nila. nakakapagod pala talaga. sana ako na lang nagkasakit. dapat sa akin na lang binigay ni papa jesus ang sakit di sa baby ko. ayaw ko ng ganitong pakiramdam. ayaw ko ang mga naglalaro sa isip ko.

eto na naman po ang tag buti na lang hindi mahirap na mula kay cdy173. gusto yatang makita ang aking sulat kamay at ang aking mga kinahuhumalingan sa mga panahon ngayon.

 1. blog - xempre pa ito ang una. pagdating ko pa lang sa opisina ito na ang pinagkakaabalahan ko magbasa ng blog ng may blog bago magtrabaho. kung di ba naman kaadikan ang pinaggagawa ko. maghapon nakatambay sa WP san ka pa diba? para tuloy akong binabayaran ng kompanya para mag-blog. ok lang yun wag lang makikita ng mga nakatataas. hahaha…. ultimate pasaway eh. nung una ko pa lang dito medyo nahihiya akong magsulat kasi naman po hindi naman talaga ako magaling sumulat ng kung ano-ano wala ngang latoy kung baga. pero xempre dinaaan sa kakapalan ng mukha ito at nakakapagsulat na ako ng kahit pano. kahit trying hard. hahaha. bakit ba kanya-kanya noh. at ito nga naging adik na dito pano na lang pag wala na nito san na ako dadalhin at pupulutin meron bang rehab para sa mga adik sa WP? asa ka pa.

2. badminton - aktwali bago ko  pa lang tong kinahuhumalingan sa kagustuhan kong mabawasan ang mga kolestirol ko eh bimili ako ng set nyan para makapaglaro lang at mapawisan. kahit mainit ang panahon at tanghaling tapat go pa din lagi ko kinakaladkad ang aming kasambahay para lang meron akong kalaro o kaya naman yaya sa kapitbahay. tuwing gabi pag maaga akong nakakauwi ng bahay laro pa din.

3. pocketbook - ito ang aking libangan lalo na pag ayaw kong lumabas ng bahay at bago matulog ugali ko na talagang magbasa. pinagkakagastusan ko yan tagalog man o inglis wala akong pakialam basta pocketbook sya. sabihin mang jologs care ko eh ano naman lahat naman tayo may tinatagong kachipan sa katawan. pagnasimulan kong basahin ang isang pocketbook kailangan kong tapusin mapuyat man ako at ngarag pagpasok kinabukasan. minsan nga may baon pa ako nyan at magbabasa habang nasa sasakyan papasok o pauwe man.

wala na akong itatag pa kasi naman lahat yata ng nabasa ko meron na nito at ako na lang yata ang wala. hehehe

 minsan pag pinag-aadya ni batman na matapat ka sa mapanlamang na tao hay naku ewan na lang kung  di ka mapipikon. ewan ko ba kung bakit may mga ganung tao. kung bakit pati ganung tao eh nilikha ni papa jesus (peace po tayo papa jesus) sana lahat puro na lang mabait. as if naman mabait ako xempre pag tulog para wala na tayong problema at puproblemahin pa.

pagsakay ko kahapon sa traysikel mag-isa lang ako madilim na ang kalangitan nun dahil gabi na nga. xempre pa babayaran ko ang buong traysikelkung magkano dapat ang laman pag puno. ok fine wala naman akong reklamo dun eh. kasi nga ako lang nakasakay natural na magbayad ako ng tama. at eto na pinaandar ni mamang drayber ang kanyang traysikel. biyahe na kami habang daan may naglalakad na isang mama at biglang hinintuan. xempre kinabahan naman ako kasi madilim ang lugar na yun malay ko ba kung holdaper yun di ba. takot naman ako at para akong pusang di matae sa loob. ang iniisip ko buti kung may makuha sa akin eh ang kaso wala buti kung cholesterol pa kunin nya sa akin bibigay ko pa ng boluntaryo walang isang salita.  nakiramdam ako sa loob. dedma silang pareho yun pala pasahero. akalain mo yun matapos kung maramdaman ang piling natatae eh mali pala ako.  buti na lang.  nagpababa ako sa kanto na dapat hanggang sa gate ng bahay namin. iniabot ko yung bayad ko na 10 pesosesoses… sabay baba. at tinawag ako na manong kulang pa daw ng 10 pesosesoses aba nagulat ako. dalawa kaming pasahero eh ako ang pagbabayarin lahat. sinuswerte na masyado tong si manong drayber. sinagot ko nga sa sobrang pikon ko. ang sabi ko “di ba nagsakay kayo bat nyo ako sinisingil ng 10 pa.” ang sagot ba naman sa aking eh ” isinabay ko lang” xempre di patatalo ang beauty ko sagot ako agad “di sya singilin nyo pareho din yun” tarush… aba abusado talaga si mamang traysikel drayber.  walk out talaga ako at sobrang bilis ng lakad ko. tama ba naman yun sa akin singilin lahat gusto pa akong gulangan. sori na lang sya dahil isa din akong magulang…. anong tingin nya sa akin mayaman sori isa lang akong hampas-lupas. as in hinampas sa lupa. kung di sana sya nagsakay ng iba at kung sinabi nya sa akin na magsasakay sya ng iba eh malamang di ko ipagdadamot sa kanya si andres mabini (andres bonifacio at apolinario mabini…)

sana lang di ako resbakan pag nakita nya ako uli… sana lang sa susunod di na ako makasakay ng ganung drayber. kala ko pa naman basta drayber swet laber…